“اکسیدان” کمدی قابل احترام

یکی از بزرگترین عوامل در موفقیت یه فیلم، به خصوص در ژانر کمدی، ایده ی جدید یا نگاهی متفاوت به یک موضوع است. اگر به فیلم های کمدی موفق (چه در گیشه، چه از لحاظ گرفتن خنده از مخاطب به شیوه ی درست) تاریخ سینمای ایران نگاهی بیندازیم، متوجه می شویم که همه ی آنها در درجه ی اول، ایده ای به نسبه بکر داشته اند.به عنوان مثال در فیلم های “لیلی با من است” و “اخراجی ها“، شوخی با مقوله جنگ و رزمنده ها صورت گرفت، در “مارمولک” برای اولین بار و به صورت خیلی جدی، با مقوله ی روحانیت شوخی شد و اگر کمی نزدیک تر بیاییم با آثاری نظیر “گشت ارشاد” روبه روییم که شوخی را به میان مأمورین انتظامی هم برده اند.

خلاصه داستان: “نگار، نامزد اصلان، بدون اجازه او و غیرقانونی به خارج سفر می کند. حالا اصلان به دنبال راهی برای گرفتن ویزای قانونی است تا بتواند نامزدش را برگرداند.”

اکسیدان یک داستان کلیشه ای و تکراری دارد، داستانی با موضوع مهاجرت که غالباً در فیلم های تلخ و درام چند سال اخیر شاهدش بوده ایم. نکته ای که وجه تمایز فیلم را با آثار تلخ ایجاد می کند، نوع نگرش جدید به این موضوع است. “حامد محمدی” در دومین اثر خودش سعی کرده که بسیاری از تابوها را شکسته و مهاجرت را با بیانی کمدی وارد سینما کند و تا حد زیادی موفق هم بوده است.

شاید بتوان گفت که تیم “اکسیدان” به راحتی بسیاری از خط قرمزهای فرضی موجود در فضای کنونی سینما و یا حتی جامعه را شکسته اند، خط قرمزهایی که نیاز به شکستنشان هم حس میشد. شوخی ها گاهاً بسیار ساده ولی گیرا هستند و به راحتی مخاطب عام را میخندانند. مسائل مطروحه در این فیلم سال ها خاک می خوردند و خوشحالیم که بالاخره کسی پیدا شد تا با زرنگی مطرحشان کند؛ شوخی های بسیاری با فضای مسیحیت و کلیسا و همچنین افراد دوجنسه صورت گرفته است که به هیچ عنوان به مرز توهین نمی رسند و فقط دقایق مفرحی را فراهم می آوردند که این جای تقدیر دارد.
داستان دم دستی فیلم هم به گونه ای است که می تواند مخاطب را همراه خود کند و با حفظ یک ریتم مناسب حوصله سربر نمی شود. اما قطعاً “اکسیدان” تا تبدیل شدن به یک اثر ایده آل فاصله ی بسیاری دارد.Javad Ezzati, Amir Jafari

به غیر از بازی “جواد عزتی” که این روزها خودش را به عنوان یکی از کمدین های برجسته ی کشور معرفی کرده و کم کم جایگاهش را مستحکم می کند، “امیر جعفری” اصلاً مناسب نقشش نبوده و بازی مناسبی هم ارائه نمی دهد. به نوعی اتفاقی که می توانست همچون فیلم “خوب، بد، جلف” و رابطه ی “پژمان جمشیدی” و “سام درخشانی“، درخشان شود با انتخاب نادرست بازیگر از دست رفته است. باقی شخصیت های فیلم نیز فاقد داستان مشخص بوده و به نوعی روی هوا هستند و “بود و نبودشان در روند کلی داستان تأثیری ندارد، به خصوص نقش “شقایق دهقان.

یکی دیگر از نکات منفی که به شدت هم آزاردهنده است، فیلمبرداری عجیب و غریب فیلم است. در برخی صحنه ها که شخصیت ها نشسته اند و دیالوگ می گویند، دوربین می لرزد و بخش هایی از بدن شخصیت ها را از کادر خارج می کند! این اتفاق با هیچ بهانه ای قابل توجیه نیست و تأثیرات مخربی در نوع ارتباط مخاطب با فیلم دارد.

Oxidan, Javad Ezzati

برخی از شوخی های فیلم هم درنیامده اند و شاید با تیزهوشی بیشتر در نگارش به مراتبط شاهد فیلم کمدی تری بودیم ولی به هر حال “اکسیدان” اثر مفرحی است که میشد به جای تحریم حوزه ی هنری، با محدودیت سنی اکران شود تا هم فرهنگ این نوع اکران وارد کشور شود و هم زحمات یک گروه هدر نرود.